ऊ फिराद सुनाउदैन मलाई
किनकि
उसलाई थाहा छ म सुन्दिन
उसको कर्तव्य मलाई सुन्नुमा छ
सुनेर कृतज्ञ हुनुमा छ
ऊ दृष्टिहीन वाकहीन छ
किनकि
हेर्नु र बोल्नुको अर्थ छैन
मेरो निर्लज्जतामा लज्जित हुँदै
आँखामा पट्टी बाँधेको छ ऊ
मेरा प्रपन्च देख्न चाहन्न
सरा प्रश्नहरूको घाँटी निमोठेको छ

ऊ कहिले दशगजामा मर्छ भोकभोकै
कहिले पारी मर्छ कहिले वारी
कहिले मलेसिया त कहिले खाडी
सरकारी एकान्तवासमा मर्छ पानी पानी ! भन्दै
घोर निशामा बलात्कृत हुन्छ
ऊ भेरीमा हेलिन्छ खेदिएर

कस्तुरी लुटिन्छ उसको
पाखुरी लुटिन्छ
उसको हक एक स्वस्तिक छाप हो
एक बोतल रक्सी एक केजी मासु
एक थान झूटो दिलासा
बलि दिन ठिक्क पारेको बोका हो ऊ
चार थोपा पानीमा मन्सिन्छ
एक भारी दाउरा हो ऊ
जसको महत्व फगत एकक्षण जल्नुमा छ
एउटा कुहेको आलु हो ऊ
ट्याप्प टिप्यो मिल्क्याइदियो

ऐया भन्नु हुँदैन उसले
कुनै सार छैन बेसार छ ऊ
किनकि
उसको मूल्य एक चिम्टी बेसार बराबर छ
फ्वाक्क पार्‍यो निलिदियो
तेल सकिएको दियो हो ऊ
पाँच वर्षमा एकबार कुनै रात
पिलपिल बल्यो अनि  निभ्यो
धन्न ऊ मरिदिन्छ बारम्बार
मेरो वसन्ती फुलाउन
धन्न ऊ मूर्ख बन्छ बारबार
मैले भाषण सुनाउँन

मेरो करुणामय नजर उसलाई सम्पन्न देख्छ
किनकि
भोक लाग्दा ऊ अलि पर लुक्छ
जल्दो घामले पोल्दा झाडीमा पसिदिन्छ मेरो खातिर
किनकि
उसले मेरो हुर्मत राखिदिनु छ
सडकमा देखिनु हुँदैन हरिकङ्गाल ऊ
उसले  देशको इज्जत बचाउनु छ